Alpler'in çiçeğini herkes bilir. Buradan gelmiştir — bu rotadaki her şey gibi.

Edelweiss Asyalı bir bitkidir. Buzul çağlarında batıya doğru göç etmiş, İsviçre tarafından sahiplenilmiş ve bir başkasının ulusal sembolü haline gelmiştir. Moğolistan'da ise o sadece hiç ayrılmamıştır. Dağ bozkırlarından alpin kuşağa kadar —taşlı yamaçlar, ince çayırlar, nehir terasları ve kuzey larch ormanının açık orman açıklıklarında— yetişir.

Beyaz taçyaprakları gibi görünen kısımlar aslında brahtelerdir: içi boş, yünlü tüylerle kaplı değiştirilmiş yapraklar. Hapsedilmiş hava ışığı saçar; bu yüzden bir yamaçtaki edelweiss (alpyıldızı) beyazdan ziyade gümüş rengi görünür ve güneş üzerindeyken hareket ettikçe tamamen değişir. Asıl çiçekler ise ortadaki küçük sarı çiçekçiklerdir.

O yamaçların nerede ve ne zaman olduğuna uymak, sizi ülkenin dikkat çekici bir kesitine sürüklüyor. Çiçek bu işin ipliği. Geri kalanı ise bu seyahatin neden on bir güne değdiğinin açıklaması.

Çoğu ziyaretçinin asla görmediği bir Moğolistan. Ülkenin altı büyük ekolojik bölgesinden beşi, 1.680 kilometrede: açık bozkır, kumun çayırla buluştuğu Elsen Tasarkhai'deki kumul kuşağı, Khangai'nin dağlık orman-bozkırı, 2.000 metrenin üzerindeki alpin kuşak ve larch ormanlarının Baykal Gölü'ne doğru kuzeye uzandığı Sibirya taygasının güney sınırı. Salı günü yarı çöl, Cuma günü ıslak, yeşil at ülkesi.

Moğolistan'daki en iyi iklim, tam zamanında. Gobi Çölü temmuz ayında 35°C'yi zorlarken, yüksek kamplarda gündüz sıcaklıkları yirmi derecelerin alt ve orta seviyelerinde seyrediyor ve geceleri serinliyor; kuru hava, nemsizlik ve akşam neredeyse ona kadar süren gün ışığı var. Ülkenin büyük kısmının aksine bu rotanın yaz ortasında konforlu olmasının nedeni rakımdır.

Atların olduğu yerde kamp yapmak. Bir lodge'a (avlaya/dağ evine) geri dönmek yerine çayırlarda birkaç gece geçirilir: 2.000 metrenin üzerindeki Cachirt platosunda yüksek bir kamp, Khujirt'in güneyindeki gümüş vadiler, Orhon'un üzerindeki bazalt kenar. Çadırın hemen yakınında otlayan atlarla uyanırsınız çünkü onların yaşadığı yere kamp kurmuşsunuzdur. Şafak ve alacakaranlık, edelweiss'ın (edelweiss çiçeği) fotoğraflanmaya değer olduğu iki saattir ve siz her ikisi için de zaten onun içinde ayakta duruyorsunuzdur.

Gerçekten içine girebileceğiniz nehirler. Orhon, eski lavların içinden siyah bazalt bir yarık kazar. Eg, Hövsgöl'den berrak ve soğuk akar. Aşağı Orhon'da çobanlar öğleden sonra atlarını karşı kıyıya yüzdürürler — ve siz de yüzebilirsiniz; Moğolistan seyahat programlarının neredeyse hiçbirinde bu yoktur, çünkü birçoğu çöldedir.

Manzaraya sahip olan ailelere yakın. Teshig, Khyalganat, kuzeydeki nehir vadileri — ülkenin bu yarısında turizm neredeyse hiç görülmez. Rotanın yaklaşık 40%'si toprak yollarda, kumlu yollarda ya da hiç yol olmayan yerlerde ilerliyor. Çoğu gün manzarayı, hayvanlar ve onlara sahip olan çoban aileleriyle paylaşıyorsunuz; başka hiçbir araçla karşılaşmıyorsunuz. Ziyaretler, önceden planlanmış bir durak olduğu için değil, yakınlarda kamp kurduğunuz için gerçekleşiyor.

• Tür — Leontopodium ochroleucum, ile L. leontopodioides aşağı indir
• Moğolca — Adi yarpuz, Deve dikeni
• Yükseklik — 5–25 cm; alçak yastıklar oluşturur, nadiren tek başına durur
• Çiçek açmak — Haziran sonundan ağustos sonuna kadar. Dalında kurur ve haftalarca şeklini korur.
• Ayrıca çiçek açmış durumda — Tüylü ot, gentiyanlar, çuha çiçeği, yabani kekik; kanat aynalarını fırçalayacak kadar uzun kuzey çayırları
• Durum — Moğolistan'da koruma altındadır. Fotoğrafını çekeriz. Koparmayız.

Rota çiçekleri bulmak için tırmanır, ardından nehirlere doğru alçalır.

Kır çiçeği yoğunluğu enlemden ziyade rakım ve substrata bağlıdır ve aşağıdaki yükseklik profili tüm seyahatin şeklini özetlemektedir: çayırların en gür ve havanın en serin olduğu ilk hafta iki yüksek kamp, ardından kuzeydeki orman-bozkırına, Eg ve Selenge havzasına doğru uzun bir alçalma. O güne atlamak için herhangi bir duruma dokunun.