Sezon mongolskich wydarzeń, o którym nikt ci nie mówi (i szczerze mówiąc, dobrze – więcej orłów dla nas)
Każdy i jego brat radzi ci, żeby odwiedzić Mongolię latem. A to Naadam, a to zielony step. W porządku. Ale oto rzecz, której nikt nie umieszcza na pocztówce: gdy nadchodzi wrzesień, autokary wycieczkowe przerzedzają się, modrzewie stają w ogniu (w ten ładny, złoty, nie do końca płonący sposób), a na koniach pojawia się gromada facetów z orłami wielkości małych dzieci.
Jeśli przewijasz ekran w poszukiwaniu mongolskich wydarzeń, wokół których warto zaplanować podróż, przestań szukać. Wrzesień, październik i listopad to Wasze okno czasowe. Oto dlaczego.
Po kompletny praktyczny przewodnik po planowaniu podróży, odwiedź nasz Przewodnik turystyczny po Mongolii.
1 – Pogoda w końcu się ochładza
Lato w Mongolii oznacza Temperatury na pustyni Gobi zbliżając się do 40°C i przy gęstości turystów, która sprawia, że nawet kraj wielkości Europy Zachodniej w popularnych miejscach wydaje się nieco zatłoczony. Wraz z nadejściem września kraj oddycha z ulgą. Temperatury w ciągu dnia mieszczą się w bardzo rozsądnym przedziale od kilkunastu do dwudziestu kilku stopni, noce stają się rześkie, a cały krajobraz przestaje wyglądać na wypalony słońcem i zaczyna wyglądać tak, jakby został poddany obróbce za pomocą filtra na Instagramie – tyle że jest to prawdziwe i nie trzeba z nikim walczyć o zdjęcie.
Październik i listopad przesuwają wskazówkę bardziej w stronę “weź porządną kurtkę” – temperatury w ciągu dnia spadają do pojedynczych cyfr, a w nocy w wielu miejscach spadają znacznie poniżej zera. To nie jest minus – to cena za puste krajobrazy, drastycznie niższe ceny i miejsca w pierwszym rzędzie na największy jesienny spektakl w kraju. Więcej na ten temat bezpośrednio poniżej.
2 – Główna atrakcja: Festiwale Orła Przednego (tak, w liczbie mnogiej!)
Oto główny powód, dla którego w Twoim kalendarzu wrzesień i październik powinny mieć zaznaczone “Mongolia” kółkiem. W prowincji Bajan-Olgij, na smaganych wiatrem Góry Ałtaj w pobliżu zamieszkałego głównie przez Kazachów miasteczka Ölgii kazachscy łowcy z orłami spędzają jesień, prezentując wielowiekową tradycję sokolnictwa – i nie robią tego tylko raz.
Połowa września: Mniejsze, bardziej lokalne festiwale kwalifikacyjne (w tym Igrzyska Koczowników Ałtaju i festiwal w Sagsai) rozpoczynają sezon: Mniej turystów, niższe ceny i realna szansa na faktyczną rozmowę z myśliwymi.
Początek października: To jest to. Główny Festiwal Orła Złotego w Ölgii przyciąga myśliwych z całej prowincji na dwudniowe próby szybkości, polowania precyzyjne, gry jeździeckie oraz paradę tradycyjnych strojów, przy której każdy inny “festiwal kulturalny”, na jakim byłeś, wygląda jak szkolne przedstawienie.
Wyobraźcie sobie: myśliwy w czapce z lisiego futra pędzi galopem po stepie, unosi rękę do góry, a orzeł wielkości małego dziecka spada z nieba na przynętę, jakby czekał cały tydzień właśnie na tę dramatyczną chwilę. I rzeczywiście czekał. Tak w zasadzie wygląda cały festiwal i za każdym razem jest to spektakularne widowisko.
3 – Modrzewie się popisują
Północna Mongolia – pomyśl o Chubsugule, Archangaju, pasmie Changajskim – we wrześniu zamienia się w złotą ścianę, gdy modrzewiowe lasy zmieniają kolor. W przeciwieństwie do większości drzew igrzystych, modrzewie zrzucają igły jesienią, a tuż przed tym stają się głęboko, niemal nierealnie złote na tle ciemnej zieleni otaczających je sosen. W połączeniu z błękitnymi jeziorami alpejskimi i stadami yaków robiących na pierwszym planie absolutnie nic, jest to sceneria, która sprawia, że zatrzymujesz samochód co dziesięć minut – co, jak na złość, jest dokładnie tym, do czego stworzona jest wyprawa samochodem z napędem 4x4.
4 – Miejsca w pierwszym rzędzie, by na własne oczy zobaczyć prawdziwe życie koczownicze
Letnia turystyka w Mongolii to świetna zabawa, ale jest to też szczyt sezonu – co oznacza, że wszyscy są nieco zajęci przyjmowaniem gości. Jesień to zupełnie inna historia. To właśnie wtedy rodziny pasterzy są w pełni zajęte przygotowaniami do zimy: przetwarzaniem mleka, robieniem sera i suszonej twarogi, sortowaniem zwierząt oraz ogólnie wykonywaniem tej mało efektownej, ale naprawdę fascynującej pracy, która pozwala koczowniczym gospodarstwom przetrwać surową mongolską zimę. Podróżni, którzy pojawiają się we wrześniu, często zostają wciągnięci w ten proces – tu miska świeżego airagu, tam szybka lekcja prasowania sera. Jest to mniej zainscenizowane, a bardziej w stylu: “tak czy inaczej właśnie to robimy, chcesz pomóc?”.”
5 – Taliin Tumen Aduu: Gdzie ożywa mongolska kultura konna
Jako jedno z najbardziej niezapomnianych wydarzeń w Mongolii festiwal Taliin Tumen Aduu co roku w listopadzie ożywia ducha stepu. Setki koni pędzą po stepach, a jeźdźcy prezentują umiejętności przekazywane z pokolenia na pokolenie. Od tradycyjnych pokazów pasterskich po barwne występy kulturalne – festiwal ten pozwala z bliska poznać koczownicze dziedzictwo Mongolii. To zapierająca dech w piersiach celebracja wolności, tradycji oraz trwałej więzi między ludźmi a końmi.
6 – Puste niebo, głośne gwiazdy
W miarę jak dni stają się coraz krótsze, a powietrze coraz bardziej suche, słynne już mongolskie nocne niebo staje się jeszcze piękniejsze. Dzięki praktycznie zerowemu zanieczyszczeniu światłem poza Ułan Bator oraz czystszemu jesiennemu powietrzu noce pod koniec września i na początku października oferują widok na Drogę Mleczną, który naprawdę sprawia, że rozmowy milkną w połowie zdania. Weźcie ze sobą ciepłe ubrania, statyw i po prostu się wygodnie rozłóżcie.
