Wszyscy znają kwiat z Alp. Pochodzi stąd — podobnie jak wszystko inne na tej trasie.

Szarotka to roślina azjatycka. Wędrówkę na zachód odbyła w czasie epok lodowcowych, została zaadoptowana przez Szwajcarię i stała się czyimś narodowym symbolem. W Mongolii po prostu nigdy stamtąd nie odszedł. Rośnie od stepu górskiego po piętro alpejskie – na kamienistych zboczach, ubogich łąkach, terasach rzecznych i otwartych polanach północnego lasu modrzewiowego.

To, co wygląda jak białe płatki, to podsadki: zmodyfikowane liście gęsto pokryte pustymi, wełnistymi włoskami. Uwięzione powietrze rozprasza światło, przez co zbocze góry porastane szarotką wydaje się srebrne, a nie białe, i zmienia się całkowicie, gdy słońce przesuwa się nad nim. Prawdziwymi kwiatami są małe żółte kwiatki w środku.

Podążanie za tym, gdzie znajdują się te zbocza — i kiedy — przeciąga cię przez niezwykły przekrój kraju. Kwiat jest nicią przewodnią. Reszta to powód, dla którego podróż jest warta jedenastu dni.

Mongolia, jakiej większość odwiedzających nigdy nie widzi. Pięć z sześciu głównych stref ekologicznych kraju na przestrzeni 1680 kilometrów: otwarta step, pas wydmowy w Elsie Tasarchaj, gdzie piasek spotyka się z trawą, górski lasostep Changaju, piętro alpinistyczne powyżej 2000 metrów oraz południowy skraj syberyjskiej tajgi, gdzie modrzewiowy las biegnie na północ w stronę Jeziora Bajkał. We wtorek półpustynia, do piątku mokry, zielony kraj koni.

Najlepszy klimat w Mongolii, dokładnie we właściwym czasie. Podczas gdy w lipcu w Gobi temperatury dochodzą do 35°C, w wysokich obozach w ciągu dnia utrzymują się one na poziomie niskich i średnich dwudziestu stopni, a w nocy chłodnieje – suche powietrze, brak wilgoci i światło trwające prawie do dziesiątej wieczorem. Wysokość n.p.m. jest powodem, dla którego ta trasa jest komfortowa w środku lata, kiedy w większości kraju tak nie jest.

Kemping, gdzie są konie. Kilka nocy spędza się na łąkach zamiast wracać z nich do domku: w wysoko położonym obozie na płaskowyżu Cachirt na wysokości ponad 2000 metrów, w srebrnych dolinach na południe od Chuchirtu, na bazaltowej krawędzi nad Orchonem. Budzisz się, gdy konie pasą się tuż obok namiotu, ponieważ rozbiłeś obóz tam, gdzie one żyją. Świt i zmierzch to dwie godziny, kiedy szarotka jest warta sfotografowania, a ty już w niej stojesz w obu tych momentach.

Rzeki, do których naprawdę można wejść. Orchon wyciął czarną, bazaltową rynnę przez starą lawę. Eg płynie czysty i zimny z Chubsugu. Nad dolnym Orchonem pasterze przeprawiają konie wpław późnym popołudniem – i ty też możesz popływać, czego niemal żaden plan podróży po Mongolii nie uwzględnia, ponieważ większość z nich przebiega przez pustynię.

Blisko rodzin, do których należy ten krajobraz. Teshig, Khyalganat, północne doliny rzeczne — ta część kraju praktycznie nie jest odwiedzana przez turystów. Około 40% trasy przebiega po polnych drogach, piaszczystych ścieżkach lub w ogóle bez drogi. Przez większość dni widoki dzielisz ze zwierzętami hodowlanymi i rodzinami pasterzy, które są ich właścicielami, a nie spotykasz żadnych innych pojazdów. Wizyty mają miejsce, ponieważ rozbijasz obóz w pobliżu, a nie dlatego, że zaplanowano postój.

• Gatunek — Szarotka żółtawo-biała, z L. leontopodioides opuścić
• Mongolski — Kłosówka wełnista, trzustka
• Wysokość — 5–25 cm; tworzy niskie poduszeczki, rzadko rośnie pojedynczo
• Kwitnąć — Od końca czerwca do końca sierpnia. Wysycha na łodydze i zachowuje swój kształt przez tygodnie
• W kwiecień / Też w kwiecie (depending on context, usually "Też kwitnące" or "W pełnym rozkwicie" if referring to plants). Standard translation for "Also in flower": Również kwitnące — Ostnica, goryczki, sasanki, macierzanka; północne łąki wysokie na tyle, by muskać lusterka boczne
• Status — Chronione w Mongolii. Fotografujemy to. Nie zrywamy tego.

Trasa pnie się w górę, by odnaleźć kwiaty, a następnie opada ku rzekom.

Gęstość dzikich kwiatów zależy bardziej od wysokości nad poziomem morza i podłoża niż od szerokości geograficznej, a poniższy profil wysokościowy odzwierciedla przebieg całej podróży: dwa obozy na dużej wysokości w pierwszym tygodniu, gdzie łąki są najgęstsze, a powietrze najchłodniejsze, a następnie długie zejście w stronę północnego lasostepu, rzeki Eg i dorzecza Selengi. Stuknij w dowolny przystanek, aby przejść do tego dnia.