Overlandroutes zijn anders: sommige reizen boek je om te ontspannen. Andere neem je omdat je eens wil voelen hoe enorm deze planeet werkelijk is. De volgende vier routes horen onlosmakelijk bij de tweede categorie: lange, ononderbroken routes door woestijnen, steppen en afgelegen hooglanden, zonder omleidingen en zonder tweede kansen. De meeste mensen die ze rijden, fietsen of lopen, doen dit slechts één keer in hun leven. Niet omdat één keer genoeg is, maar omdat routes zoals deze een serieuze voorbereiding en een reisperiode vereisen die niet twee keer per jaar plaatsvindt.
De Gobi-Taiga-Traverse: Rechtstreeks door Mongolië
Weinig reizen verbinden zoveel klimazoneën in één lijn. 34 dagen, ongeveer 3.600 kilometer, in uw eigen 4×4 – van de rode canyons van het zuidelijke Gobi tot de bossen van de noordelijke taiga, waar de Tsaatan en hun rendierherden wonen.
De route loopt door het afgelegen canyonstelsel Khermen Tsav, over de zingende duinen van Khongor Els en uiteindelijk over de Jigleg Pass, waar winch-opruimingen routine zijn in plaats van uitzonderingen. Om de Tsaatan te bezoeken, laten reizigers de voertuigen achter en rijden ze een halve dag door het bos en het moeras: drie nachten in een rendierkamp, geen fotostop maar een echt inkijkje in een manier van leven die elders bijna is verdwenen.
Het wisselvallige weer is schaars: de Jigleg Pass is alleen begaanbaar tussen de lente-sneeuwval en de zomerregens. Als je die kans mist, mis je het hele seizoen. Overlandovergangen In Mongolië zijn sterke voertuigen en een gids vereist die het land kent. Alles wat je dan hoeft te doen is genieten van het prachtige landschap, de charmante bevolking en de geweldige reis. Het bereiken van Mongolië is vrij eenvoudig vanuit de hele wereld. Lees de volledige gids over hoe je je ultieme bestemming kunt bereiken. overlandcrossing bestemming.
Empty Quarter Overland Crossing Oman: door de grootste zandzee ter wereld
De Rub’ al-Khali beslaat ongeveer 650.000 vierkante kilometer: groter dan Frankrijk en grotendeels onbewoond. De Overland Crossing in het zuiden van Oman volgt de voetstappen van de ontdekkingsreiziger Bertram Thomas, die in 1930 de woestijn doorkruiste.
Vanaf de regio Dhofar gaat de route langs de herontdekte ruïne van Ubar, ooit de “Atlantis van het zand”, en gaat ze verder door duinketens die soms meer dan 250 meter hoog zijn. Camping hier betekent overnachten in een van de stilste landschappen op aarde: geen verlichting, geen motorgeluid, alleen maar zand tot aan de horizon.
Simpson Desert Overland Crossing: de rode woestijn met zandduinen van Australië
Meer dan 1.100 zandrugs strekken zich over ongeveer 800 kilometer uit. De klassieke route volgt de Franse lijn van Dalhousie Springs naar Birdsville, ongeveer 500 kilometer, duren minstens drie tot vier dagen, vaak met een gemiddelde snelheid van slechts 20 km/u.
Tussen de duinen: geen nederzettingen, geen brandstof, geen signaal; volledige zelfvoorziening is verplicht. De woestijn is vanwege de extreme hitte van december tot half maart volledig afgesloten; het reistijdvenster voor het oversteken van de woestijn loopt van mei tot oktober.
De Sprengisandur-route: de overlandoversteek van IJsland over de hooglanden tussen twee gletsjers
Niet elke geweldige overtocht heeft zand of hoogte. De Sprengisandur-route (F26) doorkruist het onbewoonde binnenland van IJsland en loopt ongeveer 200 kilometer door tussen de gletsjers Hofsjökull en Vatnajökull. Het is de langste van de hooglandroutes van IJsland en een van de meest uitzonderlijke: een landschap van zwarte vulkanische zand en maanachtige leegte, waar u urenlang nauwelijks een ander voertuig ziet.
De weg is alleen toegankelijk voor ruige 4x4-voertuigen met een goede bodemvrijheid, vanwege de ruwe ondergrond en gevaarlijke oversteekpunten over rivieren waar de waterstand soms wel een meter hoog kan zijn. Het is daarom aanbevolen om met meerdere voertuigen te rijden. Er is weinig brandstof beschikbaar langs de weg: de twee dichtstbijzijnde stations liggen ongeveer 240 kilometer uit elkaar. Daarom zien we soms onvoorbereide bestuurders vastlopen en wachten op iemand die hen diesel kan bezorgen.
De route is slechts enkele korte maanden per jaar toegankelijk. De vroegste openingstijden variëren van half juni tot half juli, afhankelijk van de sector. De weg sluit vervolgens weer wanneer de eerste sneeuw verschijnt: een periode die in weken wordt gemeten, niet in maanden.
Wat deze overlandse oversteken gemeen hebben
Ze eisen echte zelfvoorziening, omdat er geen infrastructuur beschikbaar is. En ze leiden naar plaatsen die juist daarom zo onbereikbaar blijven: omdat er maar zo weinig mensen ooit bij aankomen. Dat is precies wat ze tot bijzondere reizen maakt die je niet twee keer boekt: je ervaart ze één keer en je draagt ze voor het leven met je mee.
